زیراین نقاب سردوساکت آتشی سوزان به پاست

                                       منشأ اش این قلب زخمی شعله اش بی انتهاست

یک وجب جای بوسیدن نمانده درمیان این همه زخم

                                                دلم بااین همه درد نمی دانم چگونه پا به جاست

ولی دربین آنهایکی بی اندازه ژرف است

                                               چنان آزرده ام کرده گویی حیاتم روبه اغماست

نه دلتنگی نه تنهایی نه درد دوری ازتونازنینم

                                               که اینان پیش آن ذره ای گنگ وناپیداست

درآن لحظه ی پایانی نشد با توگویم حرف دل را

                                               تورا تا حد جان خواهم گواهم رب بی همتاست

به پیش این دوچشمانم دست دردست دیگری دادی

                                               نگاه آخرت گویی همیشه پیش چشم ماست

برای دیدن چشمان زیبایت دیده ی بارانی ام

                                               همه شب ها وروزها بلکه هردم درپی آنهاست

ازاین پس من دگر هرگزنگویم بی تو تنهاییم

                                               چراکه بعد توفکرت چوسایه یارباوفای ماست

درمیان غل وزنجیر نگاهت تازه جان گرفته بودم 

افسوس که این زخم قدیمی ساده ازپا درآورد مرا

آهی بنهادم ازنهادم که بسوزاند                  بال و پرآن  یار کزو غم دیدم

اوسوخت وبااودل من سوخت                    زیراکه میان دل خود،یاردمادم دیدم

من همچو گل نوگل سرخی بودم                 بارفتنش امادراوج بهارخزانم دیدم

رنگ خوشی وشادی ولبخند فراموشم شد    دیگرپس ازآن روزخودم راغرق ماتم دیدم

هرشب که به یاد آرم آن ماه شبانم را           درقلب مه روشن رخساره یارم دیدم

افسوس که هرکارکنم بازنه آید دیگر           رویای وصال اوشاید که به خوابم دیدم

سربروی زانویم گذارم که چرا          حاصل ما زین همه عشق غم است؟