قفس آن نیست که زآهن درودیوارکنند                    

                                           رنگ آزادی مرغی بستانند،حال اوزارکنند

گرنباشد نزد توآن کس که دوست می داریش

                                                 بهرتوزندان شود زندگانی باهمه زیباییش

آنقدرسخت بُوَد دیدن آن چیزکه دیدارنباید  

                                              غنچه نوگل عشقت درمیان گلشن قلبت نباشد

آرزوی وصل آن یاربداری کو ندارد آرزویت

                                          درپی عشق کسی که بدزدد اونگاهش را زرویت 

حال آن مرغ گرفتارقفس بهترازما باشد

                                           اوپی آزادی جان،لیک محبوس دل ما باشد

شرح حال دوقفس درنظرخویش چنان است 

                                        حال ای دوست توقیاسی،که کدامین به ازآن است

خواب برچشمان دلواپس نمی آید دمی

تا سحربیدارم هرشب درخیال اینکه فردا

چشم بگشایم به رویش تاکه اورابینم آیا؟

گرنگاهم روزحاصل بررخت خیره شود

راحت جان برعذاب دوش ناگهان چیره شود

هرزمانی که فراغت  جاری آید به بیانم

گویمش لال شوی تا نگویی این سخن را،به زبانم

گرازکس بشنوم سخن هجر تو،بی شک

می نشانم برسرش آسمان راهمچوبختک

آن چشم نخواهد که مرا با توببیند کورباد

وصل ما دردل هرکس شادی آرد شورباد

ازهراس دوریت،بی کس شدن،تنهاییم

همجوار خاک گردم لحظه ی پایانییم

آخرین بار که پیشم تونشسته بودی ای یار

هرگزم فکرنکردم که نبینمت دگر بار

دیگرآن پروانه شمع گردبمیرد زین پس

بهر شمع عشق خودپروانه آوردرقفس

حاصل گردیدنم دور سرت سوختن است

عبرتی گیر!! زندگانی بهر آموختن است

اگه قراره عشقتونو قسمت کنید دوقسمتش کنید تا عادلانه باشه.