عزیزان ازاین همه وقفه در بروز رسانی وبلاگ از همگی عذر می خوام.

پست جدید با پستهای قبلی کمی فرق می کنه.

پستهای قبلی در مورد یک عشق خاکی سخن می گفتند اما این پست از یک عشق ازلی دم میزنه

عشق سالار شهیدان.

دیده بگشای بر این قوم سیه پوش حزین

زن ومردوکودک وپیرهمگی در پی دین

همگی درتب وتابند که به عالم گویند

معنی واژه دین عشق حسین است همین

این حسین بود که خون رابرترازتیغ آورد

عاشق نام حسین عاجز نباشد به یقین

مجلس مدح حسین درنظر این ملت

به خدابهتر از آن روضه رضوان برین

درودیواردراین شهربه خودرنگ سیاهی گیرد

آمد از راه محرم آسمان گشته غمین

به یاد کودک شش ماهه عطشان بریزند

میان طشت زرین جرعه ای از آب نوشین 

نظرافکنده با چشمان گریان بر همان طشت

ندادندآب طفل را،آب حتی گشته شرمین

به یادسینه ی زیرپامانده ی سالار شهیدان

بروی سینه خودوارد آرندضرب سنگین

رقیه با سه سالش زیر شلاق چه میکرد

به یاد اوزنجیر زنند بر پشت خونین

به خنجر میشکافند فرق سر با نام لبیک

به یاد قهرمان کربلا دخت امیرمومنین

خدایا این جوانان لایق عشقند نه عطشان

که فرهادعطش سیراب گرددازعشق شیرین

الهی قسمت این قوم وارسته بگردان

پابرهنه نوحه گویان طواف بین الحرمین

افتخار اردبیل است همیشه نام عباس

همه این گفته ها عشق است یک عشق راستین.

     غرش ابرغم انگیزاز آمدن پاییز نشان دارد

      توده مبهمی از اشک با دیدگان گریان دارد

     چشم بگشایید وببینید که از راه رسیده

     در غم مردن گلها آسمان سوگ نهان دارد

      یاسمن بار سفربسته ولی پای رفتن نیستش

     باد با خود خبر از هجرت دوران جوان دارد

     گوشه ی باغچه ما تک درختی نگران است

     ریزش تک تک سرخ برگهایش رنج فراوان دارد

     برگها لاجرم همچوچتربازشایسته به پرواز درآیند

     خاک باغچه حریصانه انتظار فرود میهمان دارد

     بادوحشی درپی بدرقه برگ ناچار،درآید گاهی

     آن درخت سرسبز حال تنی لخت و عریان دارد

     دوست می دارم در آغوش برگها قدم ازقدم گزارم

     صدای خش خش گوش نوازش مشتری جان دارد

     این صد ارا تا شنیدید مپندارید که برگها شکستند

     این صدا خبراز ترک آینه غروردرختان دارد

     آسمان دیگرطاقت این همه تحقیر ندارد

     بغضش آهسته شکسته روی برگ نم نم باران دارد

     هنوزم یک چکاوک بر شاخه ای زین درخت پیر

     آواز به سرداده ویادی ز بهار گذران دارد

     ولی افسوس که دیگر بلبلی نیست که جوابش بدهد

     پر زد آرام که امید به رد پایی از یاران دارد

     کاش می شد عبرتی از این درخت سالخورده بگیریم

     دیروز چنان قامت و امروز دمی سوزان دارد

     باید از خواب گرانی که درآن مدفونیم،بر آییم

     در نظر داشته باشیم که روزی عمرما نیزخزان دارد

     قلم من گرچه پاییز طبیعت را به تصویر کشید

     لیک در رسم تجلی حیات کاهش ونقصان دارد

 شکایت دارم ازجور فلک چرا با ما دورویی می کند

                            با همه نرم وآهسته چرا با ما فقط زور گویی می کند

دلم ساده،روانم پاک وعشقم دگر مرا از یاد برده

                                                  مرا با این عبارت متهم کرده زما باز جویی می کند

مگر مارا چه جرم و اشتباه ومعصیت بود

                                                         سخنهای مرا نشنیده سرخود دادجویی می کند

فرصت گفتن این که قلبم در سینه ام مرده

                                                                   نداده بر من و تهدید بر بی آبرویی می کند

نویدم می دهد تورا رسوای شهر خواهم کرد

                                                زنجیری دوشم افکنده مرازین کوی به کویی می کند

به من گوید غرورت زیر پاهای زبونی می کشانم

                                           گویمش گر توانی گیرش آری ز رویت مهرجویی می کند

نمی داند غرورم زیر پاهای نگارم مانده است

                                                  برای اعتراف من سیلی از یک سو لگد از سویی می کند

به زندان سکوت افکند ما را بی ملاقاتی

                                                     که زندان بان آن با من همیشه تند خویی می کند

خدای من نمی دانم چگونه شاکلید در زندان ستانم

                                              رهایی یابم از این محنتی که بامن نیک رویی می کند

تو گر دستم نگیری نای بر پا شدن را هم ندارم

                                                   نجاتم ده ز چنگال فلک کز من ستم جویی می کند

                              ازمیان لشکر شب همچو جلادی یگانه

                               وارد آرد بروجودم ضربه های تازیانه

                          فکر من نیست که شاید ضربه ها جانش بگیرد

                             هر یک از آن پیکرم را می تراشد جاودانه

                             آنچنان سخت فرود آرد آن شلاق سنگین را

                               کز نفیرم لرزه افتد برهمه کنج زمانه

                          آنقدر خسته ورنجورم زین گردش دوران حزین

                           بهر یک دم بیش ماندن نیست جای تک بهانه

                                   آخر از بودونبودت پیش که تو فرق بینی؟

                         ای دل من رفتنت بهتر بُود زین حیات بی نشانه

                                  شاید آرام بگیردجسم مهجورم درآغوش خاک

                            ترسم آنجاهم غمت راه یابد به سان موریانه

                                      من فقط درعجبم که چرابامن سرتاپادرد

                         تنهایی،یاراین خلوت زهرآلودم رفتارکندخصمانه

به نجوای دل غمگین من گوش کن ای دوست

     ببین تپ تپ کنان اسم توجاری برزبان اوست

آخرین قطره خون دل من نیز فدای تو شود

بگذار هق هق تنهاییم مونس ویار تو شود

       پاهایم دگر نای دویدن پی سایه ات ندارد

       لحظه ای صبر کن آیم وجودم زیر پای تو شود

              التماس دستهایم هر دمی گرمی دستان تو است

              هدیه کن آنرا به من تا که دستم در دست تو شود

امشب دوباره دلم تنگ است زین روزگار  

آزرده ام می کند این خاطرات ماندگار

                                                  رنگ بی رنگی گرفته دفتر خاطره هایم 

                                                 هی ورق می زند آنرا این دل بیقرار

                                                  بی مروت لحظه ای اندیش بر حال این غم دار                                                    

زیراین نقاب سردوساکت آتشی سوزان به پاست

                                       منشأ اش این قلب زخمی شعله اش بی انتهاست

یک وجب جای بوسیدن نمانده درمیان این همه زخم

                                                دلم بااین همه درد نمی دانم چگونه پا به جاست

ولی دربین آنهایکی بی اندازه ژرف است

                                               چنان آزرده ام کرده گویی حیاتم روبه اغماست

نه دلتنگی نه تنهایی نه درد دوری ازتونازنینم

                                               که اینان پیش آن ذره ای گنگ وناپیداست

درآن لحظه ی پایانی نشد با توگویم حرف دل را

                                               تورا تا حد جان خواهم گواهم رب بی همتاست

به پیش این دوچشمانم دست دردست دیگری دادی

                                               نگاه آخرت گویی همیشه پیش چشم ماست

برای دیدن چشمان زیبایت دیده ی بارانی ام

                                               همه شب ها وروزها بلکه هردم درپی آنهاست

ازاین پس من دگر هرگزنگویم بی تو تنهاییم

                                               چراکه بعد توفکرت چوسایه یارباوفای ماست

درمیان غل وزنجیر نگاهت تازه جان گرفته بودم 

افسوس که این زخم قدیمی ساده ازپا درآورد مرا

آهی بنهادم ازنهادم که بسوزاند                  بال و پرآن  یار کزو غم دیدم

اوسوخت وبااودل من سوخت                    زیراکه میان دل خود،یاردمادم دیدم

من همچو گل نوگل سرخی بودم                 بارفتنش امادراوج بهارخزانم دیدم

رنگ خوشی وشادی ولبخند فراموشم شد    دیگرپس ازآن روزخودم راغرق ماتم دیدم

هرشب که به یاد آرم آن ماه شبانم را           درقلب مه روشن رخساره یارم دیدم

افسوس که هرکارکنم بازنه آید دیگر           رویای وصال اوشاید که به خوابم دیدم

سربروی زانویم گذارم که چرا          حاصل ما زین همه عشق غم است؟

قفس آن نیست که زآهن درودیوارکنند                    

                                           رنگ آزادی مرغی بستانند،حال اوزارکنند

گرنباشد نزد توآن کس که دوست می داریش

                                                 بهرتوزندان شود زندگانی باهمه زیباییش

آنقدرسخت بُوَد دیدن آن چیزکه دیدارنباید  

                                              غنچه نوگل عشقت درمیان گلشن قلبت نباشد

آرزوی وصل آن یاربداری کو ندارد آرزویت

                                          درپی عشق کسی که بدزدد اونگاهش را زرویت 

حال آن مرغ گرفتارقفس بهترازما باشد

                                           اوپی آزادی جان،لیک محبوس دل ما باشد

شرح حال دوقفس درنظرخویش چنان است 

                                        حال ای دوست توقیاسی،که کدامین به ازآن است

خواب برچشمان دلواپس نمی آید دمی

تا سحربیدارم هرشب درخیال اینکه فردا

چشم بگشایم به رویش تاکه اورابینم آیا؟

گرنگاهم روزحاصل بررخت خیره شود

راحت جان برعذاب دوش ناگهان چیره شود

هرزمانی که فراغت  جاری آید به بیانم

گویمش لال شوی تا نگویی این سخن را،به زبانم

گرازکس بشنوم سخن هجر تو،بی شک

می نشانم برسرش آسمان راهمچوبختک

آن چشم نخواهد که مرا با توببیند کورباد

وصل ما دردل هرکس شادی آرد شورباد

ازهراس دوریت،بی کس شدن،تنهاییم

همجوار خاک گردم لحظه ی پایانییم

آخرین بار که پیشم تونشسته بودی ای یار

هرگزم فکرنکردم که نبینمت دگر بار

دیگرآن پروانه شمع گردبمیرد زین پس

بهر شمع عشق خودپروانه آوردرقفس

حاصل گردیدنم دور سرت سوختن است

عبرتی گیر!! زندگانی بهر آموختن است

اگه قراره عشقتونو قسمت کنید دوقسمتش کنید تا عادلانه باشه.